9 januari 2008 - Een Congolees gezin met zeven kinderen is woensdag zijn huis in Raamsdonksveer ontvlucht na maandenlang te zijn getreiterd.

Ramen werden ingegooid, de kinderen bedreigd en het huis besmeurd met poep. Nadat een tiental jongeren zaterdagnacht voor de deur stond te schreeuwen dat het gezin moest oprotten, besloot men woensdag te vertrekken. De kerkelijke stichting Noodopvang in Utrecht heeft het gezin, dat eerder Congo ontvluchtte, tot maandag ondergebracht in een hotel. Wat er daarna gebeurt, is nog onduidelijk.

Volgens vader Jean-Marie Bahizire voelden hij, zijn vrouw en kinderen zich zo bedreigd, dat ze geen dag langer meer in Raamsdonksveer durfden te blijven. Ze voelen zich in de steek gelaten door de politie. Het gezin woonde al drie jaar in het dorp, maar de problemen begonnen in april vorig jaar. Een zoon werd op straat bedreigd door een jongen met een mes die zei dat hij moest oprotten naar zijn eigen land. Daarna werden twee keer ruiten in gegooid en werd het huis meerdere keren met hondenpoep besmeurd en met
eieren bekogeld. De politie bevestigt de incidenten, maar bestrijdt dat sprake is van racisme. De woordvoerder wijst erop dat jongeren afgelopen weekeinde ook verderop in de straat een brievenbus vernielden. "Het was dus niet specifiek gericht tegen dit gezin."

Burgemeester Matthieu Meijer is geschrokken van de vlucht van het gezin. "Ik ben meer geschrokken van hun reactie, dan van hetgeen er gebeurd is. Ík constateer dat ze zich bedreigd voelden. Het maakt niet uit of ze dat ook zijn. Dit gezin voelde zich niet lekker op deze plek." Na de eerdere incidenten waren de hulpverleners op dit gezin gespitst, vertelt Meijer. "Hun huis zou binnenkort worden opgeknapt." Bij alle keren dat het gezin werd lastiggevallen, is er maar één keer echt sprake geweest van discriminatoir gedrag, weet Meijer. "Na diepgaand onderzoek hebben wij geen stelselmatige discriminatie kunnen ontdekken. Ook nu niet. Uit buurtonderzoek is gebleken dat die jongens een winkelwagen hebben gepakt en daarmee door de straat hebben gereden. Het ging om baldadige, dronken jongens. Het heeft niet langer dan één of twee minuten geduurd, zeggen buurtbewoners."

Volgens Meijer is Jean-Marie Bahizire al maanden geleden naar Utrecht vertrokken 'om daar kwartier te maken'. „Ze hebben nooit in Raamsdonksveer willen wonen. Dit incident was voor het gezin kennelijk aanleiding om het vertrek naar Utrecht in gang te zetten. De familie heeft ons vandaag (gisteren, red.) gevraagd om te bemiddelen bij het zoeken naar een nieuwe woning. Zij willen niet anders dan in Utrecht wonen.”

De politie betreurt de incidenten en stelt dat vluchtelingen zich sneller geïntimideerd voelen: ook elders zijn huizen met eieren bekogeld. De woordvoerder bestrijdt dat dit geval vergelijkbaar is met dat van de
Liberiaanse familie Hayes, die eind 2007 uit Waspik werd weggepest. „Dat was structurele discriminatie, dat gezin kon geen dag veilig over straat. Dat was hier niet zo.” Het treiteren van het gezin in Waspik werd aanvankelijk ook afgedaan als ‘incidenten’. Vorig jaar concludeerde een onderzoekscommissie dat gemeente en politie te weinig hadden gedaan om het gezin te beschermen.

Volgens de politie in Raamsdonksveer was dat juist reden de klachten van de familie Bahizire zeer serieus te nemen. Afgesproken werd dat de politie direct zou reageren op iedere melding. De woordvoerder bevestigt dat dit één keer niet is gebeurd.

Het verbaast buurtbewoonster Marietje Adriaanse niet dat het gezin zijn spullen heeft gepakt. ,,Zaterdag heb ik helemaal niets gehoord, maar ik hoor wel eens kinderen in het voorbijgaan verschrikkelijke dingen roepen.”

,,Ik hoorde flink wat ongeregeldheden. Maar het duurde maar heel kort, dus we zijn niet gaan kijken”, zegt een buurtbewoonster die niet met haar naam in de krant wil. ,,Ook hoorden we dat ze met een winkelwagen bezig waren. Die zagen we een dag later in hun tuin staan.” Net als andere buurtbewoners zegt ook zij niet meer te reageren op lawaai op straat. Het is een doorgaande straat waar met name in het weekeinde veel jongeren doorheen fietsen die net uit de kroeg komen.

Buurvrouw Amy Blaauwendraad is wel verbaasd over het vertrek van de familie. „Je hoorde wel eens: wat doen die mensen in dat grote huis? Maar ik dacht altijd dat ze hartstikke gelukkig waren hier. Dat deed me dan altijd goed.” 

 
Bron:BnDeStem